Selinunte

De Grieken hebben in de klassieke tijd (800-400 v. C.) de kusten van landen aan de Middellandse zee gekoloniseerd. Arme mensen en boeren uit de polis en omstreken ontvluchtten hun bestaan onder het juk van vaak een tyrannie om elders een beter bestaan op te bouwen. Zo werden er langs grote delen van de Zuiditaliaanse kust en Sicilië nieuwe nederzettingen en steden gesticht. De meest westelijk vestiging op Sicilië was Selinunte, gelegen op een vlakte met een flinke hoogte met uitzicht over de Middellandse zee. Linke soep daar hoor want vlak bij Carthaags gebied.

Wij hebben Selinunte bezocht althans wat er van over is. Je zou het een hoop oude stenen kunnen noemen maar ook de zichtbare restanten van een flinke stad met een ommuurde akropolis waar zich tempels en burgerhuizen bevonden, een haven aan de monding van een rivier, een bewoonde vlakte buiten de stad, een necropolis en op de oostheuvel nog eens drie grote tempels. Van enkele tempels zijn de zuilen, friezen en metopen weer opgericht om een beetje een indruk te krijgen van de schaal en architectuur van de bouwwerken. Zo’n volledig ingestorte tempel vind ik persoonlijk ook heel indrukwekkend. Net alsof er een troep reuzen doorheen is gewalst.

Hoe is het mogelijk dat er na de vernietiging van de stad meer dan 2000 jaar niet meer naar omgekeken is? Pas in de renaissance ontstond er interesse in de overblijfselen en in de 19^e eeuw pas werd er voor het eerst archeologie bedreven en was Selinunte een vaste pleisterplaats voor de Grand Tour van intellectuelen in opleiding.

Ja, ik krijg echt de kriebels als ik hier loop, wat een topervaring. Ik las een prachtig stukje in een boekje over Selinunte dat ik zeer herken. Ik citeer:

“Visiting is not only seeing. It means performing a journey in space and time. It is reconstructing what time has destroyed or cancelled by what remains and despite that can be seen. Visiting, therefore, means observing, looking at detail with curiosity, stopping to admire, imagine and complete with fantasy what one cannot see, questioning the silent work of man, thinking and meditating, going back to past times and becoming a contemporary of other ages.”

Fijn ook om rond die oudheden te wandelen, zoveel ruimte, zoveel stilte, prachtige voorjaarsflora. Deze rust werd ruw verstoord toen we in het shutlle- treintje zaten dat ons naar de acropolis bracht: een groep bevriende Italianen zat er als kinderen zo blij luid liederen te zingen, ...hahahahaaaa

In de middag nog een strandje gepakt bij een natuurgebied bij Selinunte. Lekker zwemmen en afgesloten met een wit wijntje en wat luxe gegrilde dikke grote rode Mazara garnalen. Zo lekker, beter dan de beste kreeft (dat zeggen ze hier tenminste).